Kategori: Deneme | Yazan: Sizden Gelenler | Okunma Sayısı: 507 | 16 Ekim 2009, Cuma

Sımsıkı tutunmalı insan hayata. Fırtınayla, karla, karanlıkla iç içe yaşayabilmeli insan.
Vazgeçtim diyerek; ama vazgeçemeden, bittim diyerek; ama bitmeden sonuna kadar gitmeli.
Davam var demişse davasının adamı olmalı. Yeri geldiğinde meydan okumalı, dik durmalı, kafa tutmalı...
Aslında deli olmalı biraz da insan. Akıllılığında taşıyamadığı yükü devretmeli akıllı geçinenlere. Hatalarıyla dalga geçenlere bakıp yüzlerine karşı dakikalarca kahkaha atabilmeli insan. Başı kaf dağında olanlara sizler koskoca bir hiçsiniz diyebilmeli.
Yeri geldiğinde dünyanın en aptal insanı gibi gözükmeli, böylece fırsat vermeli asıl aptalların gerçek yüzlerini ortaya çıkarmalarına...
Sormalı insan; sormalı ve düşünmeli. Hayvanlardan farklı olduğunu kanıtlamanın yoludur sormak ve düşünmek. Doğdum, büyüdüm, öldüm üçlemesine düşündüm kelimesini ekleyebilmeli. Evreni ve evreni Yaratanı düşündüm diyebilmeli; yokluğumu, varlığımı, hiçliğimi, ÖLÜMÜ, ölümlüyü düşündüm diyebilmeli insan.
İnsan vurdumduymaz olabilmeli gerektiğinde, kafasını bozan her şeye karşı şöyle en yürekten: Boşveeeeeeeer diyebilmeli.
Bütün gemileri yakabilmeli insan. Tarık Bin Ziyad gibi: İşte düşman, işte deniz. demeli. Geri dönme ihtimaline karşı bütün gemileri ateşe vermeli. Çünkü yola çıkmışsa insan, eli boş dönmemeli.
Ve sevmeli insan hem de deli sevmeli, tutkuyla sevmeli. Pervane gibi ateşe atmalı kendini. Sönmek için su yerine ateş istemeli. Mademki gerçek aşka talip, gerçek aşkın ateşten geçtiğini bilmeli. İyice yandıktan sonra haykırmalı: sevdam yüreğimde, sevdam hücrelerimde, sevdam kanımda, sevdam canımda, sevdam ömrümde, sevdam ömrüm. diyebilmeli...

Ayşenur Sezen