Kategori: Şiir | Yazan: Sizden Gelenler | Okunma Sayısı: 355 | 06 Ocak 2010, Çarşamba

İKİ YABANCI

Gecenin en siyahında,

Ateş böceklerini izlerken oturmuş,

Dinlerken ayak seslerini karıncaların,

                                                           düştün aklıma, o karanlıktan çıkıp.

Uzaktayız birbirimizden iki yabancı misali,

Yoktu öncesi aslında bugünün, sonrasının olmadığı gibi.

Bir defterin son yaprağıydık belki de

Ön yüzü sen, arkası ben.

O masum beyazlığın içine birkaç damla mürekkep damlatılmış,

Boş yere satırlarca sevgi sözcükleri yazılan.

Kimi zamanda efsane;

                                Leyla ile Mecnun, Kerem ile Aslı gibi.

Ve her şeye rağmen;

Unutulan bütün hikâyelerin sonunda.

Masallarda başımıza elma düşen değil,

O başı yerden kaldırmaya cesaret edemeyenlerden,

Korkup kaçanlardan olmuşuz,

O meçhul kervana katılanlardan...

İşte bir zamanlar sonsuz dediğimiz

O sonu hiçbir zaman kendimize yakıştırmadığımız

Ateş böcekleri kadar kırmızı,

Karıncalar kadar da sessiz aşkımız

O kırmızı kana,

O sessizlik çığlığa dönüşene kadardı.

Susup dinle bak dalgaların sesini birkaç dakika

Sana söyledikleri şarkıyı

Mırıldandıklarını hisset

Sende eşlik et, sözlerini bildiğin o şarkıya

Sesini yükselt; iki yabancı deyip, ağladıklarında…

                                                                                              Burak Küçük

                                                                                              29 Aralık 2009