Deneme

Serzeniş

  Dönmek için bir yol aramıyorum artık. Mutluluğu, muzsuzken yaşamaya çalışan çaresizliğimden vazgeçtim. Uzun bir süredir kıyıda bekleyen teknemle açılmaya başladım ve umudu, denizin dibinde değil de gökyüzündeki yıldızlarda aradım. Bu kez uzakta olsa da bana yakın bir yıldız buldum ve ona doğru yükselmek istedim. Güzelliği, tıpkı elimi uzattığımda tutacakmışçasına yakınımda istedim ve bu çok hoş bir duyguydu aslında. Fakat bir anda her şey bir kâbus gibi görünmeye başladı. Eskiden yaşadığım acılara ait kesitler görüyordum. Artık unutuyordum yavaş yavaş ve geriye bırakıyordum her şeyi. Güzel hayaller kuruyordum.

Unuttum. Her şeyi derince kazdığım bir toprağa gömmeye hazırdım artık. Vazgeçmekten korkuyordum, unutamam sanıyordum. Ama kolay olmasa da her şeyi unutabilirim artık, en azından istediğim kadarını. Son birkaç adım kaldı. Dökülen yaprakları toplayıp bir dahaki sonbaharı beklemem gerekmiyor artık. İlkbaharda yenileri yeşerecekti çünkü. Bulunduğum sahile güzel bir güneş ışığı vuracaktı ve son olarak geride bıraktıklarıma bakmaktan vazgeçip tertemiz kitabımın sayfalarını dolduracak ve bundan mutluluk duyup uzun bir hikâye yazmaya başlayacaktım.

Sonu gelir mi bilmiyorum ama artık yazıp silmekten korkmuyorum.

Bunlar da hoşunuza gidebilir...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir